วันนี้มิ้นได้ไปทำธุระแถวๆศูนย์การค้าแห่งหนึ่ง  ระหว่างทางมิ้นได้เห็นชายคนหนึ่งกำลังนั่งขอทาน นี่อาจจะเป็นภาพที่พบเห็นได้ทั่วไป แต่สิ่งที่แปลกไป คือ ใบหน้าของชายคนนี้พิกลพิการจนแทบไม่เหมือนคนปกติ เป็นใบหน้าที่อวัยวะต่างๆดูผิดที่ผิดทางไปหมด จนดูน่ากลัว มิ้นมองชายคนนี้แล้วย้อนไปมองตัวเองในอดีต เมื่อประมาณเกือบ 2 ปีที่แล้ว ถ้าเพื่อนคนไหนจำได้ จะเห็นมิ้นในสภาพที่ใบหน้าเต็มไปด้วยสิวที่มีหนองกะเลือดซึมๆจนแฉะ  ตอนนั้นใครๆที่มองหน้ามิ้นก็ต้องเบือนหน้าหนี มิ้นจำความทุกข์ใจของตัวเองในตอนนั้นได้ดี แล้วชายที่นั่งขอทานอยู่นี่ล่ะ เขาจะทุกข์ใจขนาดไหน จะมีใครให้งานเขาทำ(ไม่งั้นคงไม่มาขอทานหรอก) ที่ๆเราอยู่นี้ คือ เมืองหลวงที่มีฉายาว่าCity of Angel แต่ชายคนนี้ล่ะ ถูกปฏิบัติเยี่ยงไร ในขณะที่คนในมหานครแห่งนี้กำลังวิ่งตามเศรษฐกิจ วิ่งแก้ไขวิกฤติเศรษฐกิจ อันเนื่องมาจากปัญหาทางการเมือง sub-prime สงคราม ฯลฯ
บางคนก็ตักตวงผลประโยชน์อันเนื่องมาจากการพัฒนา  แต่ยังมีความจริงที่อยู่ในช่องว่าง คือ คนบางคนไม่มีแม้แต่คุณภาพชีวิตถึงระดับมาตรฐาน คนเหล่านี้พบได้ทั้งในเมืองหลวงและต่างจังหวัด คำถามก็คือเราจะช่วยเหลือคนเหล่านี้ได้อย่างไร? สิ่งนี้เป็นประเด็นที่การเมืองต้องเขาไปช่วยเหลือสังคมหรือไม่? จริงอยู่ว่าเราไม่สามารถหยุดการพัฒนาประเทศได้ แต่...ถ้ารากฐานไม่ดีแล้ว จะสร้างตึกสูงขึ้นไปเพื่ออะไร? เพราะไม่ใช่ว่าตึกที่รากฐานไม่ดีทุกตึก จะโด่งดังเหมือนหอเอนเมืองปิซ่า...การพัฒนาควรอยู่บนพื้นฐานของทั้งเหตุผลและจริยธรรม